niedziela, 30 sierpnia 2020

[WYWIAD] Dziewice konsekrowane

Rozmow臋 te przeprowadzi艂am ju偶 pi臋膰 lat temu, ale nigdy dot膮d jej nie opublikowa艂am tutaj... Okre艣lenie "艣wiecki konsekrowany" mo偶e komu艣 wydawa膰 si臋 co najmniej dziwne. Jak to mo偶na by膰 konsekrowanym pozostaj膮c r贸wnocze艣nie 艣wieckim? - o 偶yciu konsekrowanym, istocie, celach i zadaniach, o kryteriach, realizowaniu powo艂ania i "duchowym macierzy艅stwie" opowiada dyrektor wydzia艂u duszpasterskiego kurii diecezjalnej w Radomiu - Ks. kan. dr Piotr Walkiewicz



Prosz臋 Ksi臋dza, jest wiele sposob贸w oddania si臋 Panu Bogu. Jednym z nich jest 偶ycie konsekrowane. Czym jest konsekracja?

Nie mo偶emy zapomnie膰, 偶e konsekracja, o kt贸rej tu chcemy m贸wi膰, jest niejako pochodn膮 chrztu 艣wi臋tego, stanowi kontynuacj臋 i dope艂nienie oblubie艅czego zjednoczenia z Chrystusem zapocz膮tkowanego w艂a艣nie w sakramencie chrztu 艣wi臋tego. To chrzest jest pierwsz膮 konsekracj膮, momentem w czasie, kt贸rego stajemy si臋 w艂asno艣ci膮 Boga, oddaj膮c si臋 Jemu. Konsekracja kojarzy si臋 nam przede wszystkim z oddaniem si臋 Bogu, z ofiar膮 i po艣wi臋ceniem z naszej strony. Jest to jednak bardzo jednostronne spojrzenie. Konsekracja bowiem to najpierw dzia艂anie samego Boga, kt贸ry u艣wi臋ca i przemienia cz艂owieka, czyni go swoj膮 szczeg贸ln膮 w艂asno艣ci膮, wprowadzaj膮c w jeszcze g艂臋bsz膮 relacj臋 ze sob膮. Jest to wi臋c proces dwukierunkowy i dwustronny, r贸wnoczesne dzia艂anie Boga i dzia艂anie cz艂owieka. Inicjatywa jednak le偶y zawsze po stronie Boga, poniewa偶 to On powo艂uje, cz艂owiek za艣 odpowiada na Jego powo艂anie.

Kim jest "艣wiecki konsekrowany"?

Okre艣lenie "艣wiecki konsekrowany" mo偶e komu艣 wydawa膰 si臋 co najmniej dziwne. Jak to mo偶na by膰 konsekrowanym pozostaj膮c r贸wnocze艣nie 艣wieckim? Ot贸偶 tak okre艣la si臋 t臋 grup臋 ludzi, kt贸rzy oddaj膮c si臋 ca艂kowicie Bogu na drodze radykalizmu ewangelicznego, swoje powo艂anie realizuj膮 po艣r贸d zwyczajnych okoliczno艣ci 偶ycia. Co znacz膮 te zwyczajne okoliczno艣ci 偶ycia? Przyzwyczajeni jeste艣my, 偶e cz艂owiek oddaj膮cy si臋 Bogu zostaje w pewnym sensie wy艂膮czony, niejako oddzielony od 艣wiata, od codziennych spraw, zaj臋膰 "zwyk艂ych" ludzi, w艂膮czony w inne struktury. Niejako symbolicznym tego znakiem jest mur klasztorny czy te偶 ca艂kiem odmienny str贸j. 艢wiecki konsekrowany za艣 nie przestaje by膰 cz膮stk膮 swego dotychczasowego 艣rodowiska, 偶yje tam, gdzie dot膮d funkcjonowa艂. Nie odr贸偶nia go od innych 艣wieckich ani miejsce zamieszkania, ani specjalny str贸j. Wykonuje prac臋 tak膮, jak wielu innych 艣wieckich, zwykle jest ona 藕r贸d艂em jego utrzymania. Zewn臋trznie nie wyr贸偶nia si臋 niczym specjalnym. Mo偶na powiedzie膰, 偶e taka zwyczajno艣膰 i codzienno艣膰 jest miejscem realizacji jego powo艂ania, miejscem i sposobem ca艂kowitego oddania si臋 Bogu; w tej rzeczywisto艣ci stara si臋 na艣ladowa膰 Chrystusa. Ta zwyk艂a, "艣wiecka" rzeczywisto艣膰 tak偶e jest narz臋dziem jego u艣wi臋cenia, tzn. 偶e zabiega on o swoje u艣wi臋cenie nie pomimo bycia w tej rzeczywisto艣ci, ale w艂a艣nie poprzez t臋 rzeczywisto艣膰. Z kolei 艣wiadectwo 艣wieckich konsekrowanych jest niejako podw贸jne: z jednej strony, podobnie jak zakonnicy, rezygnuj膮 z pewnych d贸br doczesnych, co wskazuje na absolutne pierwsze艅stwo Boga i og艂asza konieczno艣膰 odnoszenia (poddania) rzeczywisto艣ci ziemskiej do Boga. Z drugiej strony wykorzystuj膮 w spos贸b pozytywny i tw贸rczy ewangeliczn膮 wolno艣膰, kt贸ra p艂ynie z rezygnacji z tych d贸br, staraj膮 si臋 praktycznie wprowadzi膰 w 偶ycie to poddanie, porz膮dkuj膮c wed艂ug zamys艂u Bo偶ego ten odcinek 艣wiata, kt贸ry zosta艂 im powierzony stosownie do ich sytuacji.

W dzisiejszym 艣wiecie dziewictwo jest cz臋sto wy艣miewane, niekiedy niezrozumia艂e. Jak nale偶y jest rozumie膰?

Podstawow膮 motywacj膮, kt贸ra le偶y u podstaw idei dziewictwa konsekrowanego nie jest odrzucenie czegokolwiek, ale szczeg贸lny zwi膮zek pomi臋dzy mi艂o艣ci膮, jak膮 osoba czuje si臋 ukochana przez Boga, a mi艂o艣ci膮 jak膮 B贸g, w Chrystusie, kocha Ko艣ci贸艂. Jest to “tak" powiedziane mi艂o艣ci oblubie艅czej do Chrystusa, kt贸remu towarzysz膮 zdecydowane i jasne motywy ewangeliczne. Dziewice konsekrowane czuj膮 si臋 wybrane i ukochane przez Boga bezinteresown膮 mi艂o艣ci膮 i Jemu w spos贸b niepodzielny oddaj膮 siebie i ca艂e swe 偶ycie. W艂a艣nie w takim ca艂kowitym oddaniu si臋 Bogu czysto艣膰 osoby konsekrowanej, jako znak tego oddania, posiada swoj膮 racj臋 bytu. B贸g wype艂nia wtedy ca艂e 偶ycie osoby konsekrowanej: ka偶d膮 chwil臋, ka偶de uczucie, ka偶de pragnienie. St膮d znakiem wzrostu w tej cnocie jest nic innego jak wzrastanie w przyja藕ni z Chrystusem oraz wewn臋trzna integracja osoby.

Co jest konsekwencj膮 tak bliskiej wi臋zi z Chrystusem?

Niejako konsekwencj膮 oblubie艅czej wi臋zi z Chrystusem przez 艣wiadome i dobrowolne pozostawanie w dziewictwie (celibacie), podobnie jak innych os贸b konsekrowanych, jest antycypowanie eschatycznej rzeczywisto艣ci, o kt贸rej Chrystus pouczy艂, 偶e tam "nie b臋d膮 si臋 ani 偶eni膰, ani za m膮偶 wychodzi膰, lecz b臋d膮 jak anio艂owie Bo偶y w niebie" (Mt 22, 30). W ten spos贸b osoby konsekrowane s膮 艣wiadkami nadprzyrodzonej rzeczywisto艣ci i 艣wiata, kt贸ry ma dopiero nadej艣膰, ale w kt贸rym one przez wiar臋 i mi艂o艣膰 ju偶 uczestnicz膮 oraz stanowi膮 zapowied藕 przysz艂ego zmartwychwstania i chwa艂y Kr贸lestwa Niebieskiego (por. LG 44).

Mimo, 偶e kobieta wybiera taki w艂a艣nie rodzaj s艂u偶by, dalej pozostaje kobiet膮…

Wpisuj膮c si臋 w misterium oblubie艅cze Chrystusa i Ko艣cio艂a dziewictwo jest te偶 drog膮, na kt贸rej dziewica konsekrowana, cho膰 w spos贸b inny ni偶 w ma艂偶e艅stwie, realizuje sw膮 kobiec膮 osobowo艣膰. Prze偶ywa ona swoje bycie kobiet膮 i wype艂nia powo艂anie chrze艣cija艅skie przez przyj臋cie swego szczeg贸lnego powo艂ania. W procesie swego dojrzewania w wymiarze ludzkim i duchowym konsekracja pozwala jej w okre艣lony spos贸b prze偶ywa膰 w pe艂ni swoje cz艂owiecze艅stwo. T臋 pe艂ni臋 realizowania si臋 kobiety w dziewictwie konsekrowanym bardzo precyzyjnie wyja艣nia Jan Pawe艂 II: "W dobrowolnie wybranym dziewictwie kobieta potwierdza siebie jako osob臋, czyli t臋 istot臋, kt贸rej Stw贸rca od pocz膮tku chcia艂 dla niej samej, r贸wnocze艣nie za艣 realizuje osobow膮 warto艣膰 swej kobieco艣ci, staj膮c si臋 ‹bezinteresownym darem› dla Boga, kt贸ry objawi艂 siebie w Chrystusie, darem dla Chrystusa, Odkupiciela cz艂owieka i Oblubie艅ca dusz: darem ‹oblubie艅czym›. Nie mo偶na prawid艂owo poj膮膰 dziewictwa, kobiecej konsekracji w dziewictwie bez odwo艂ania si臋 do mi艂o艣ci oblubie艅czej, w takiej bowiem mi艂o艣ci cz艂owiek-osoba staje si臋 darem dla drugiego" (MD 20). Mi艂o艣膰 jest zawsze u podstaw konsekracji, decyduje o jej sensie. By艂oby absurdem konsekrowa膰 ograniczaj膮c, zamiast rozwija膰 zdolno艣膰 mi艂owania. Ojciec 艣wi臋ty Jan Pawe艂 II wyja艣nia: "Wrodzona dyspozycja oblubie艅cza osobowo艣ci kobiecej znajduje odpowied藕 w dziewictwie rozumianym w taki spos贸b. Kobieta powo艂ana od ‹pocz膮tku› do tego, aby by膰 mi艂owan膮 i mi艂owa膰, znajduje w powo艂aniu do dziewictwa nade wszystko Chrystusa jako Odkupiciela, kt贸ry ‹do ko艅ca umi艂owa艂› przez ca艂kowity dar z siebie — i na ten dar odpowiada ‹bezinteresownym darem› z ca艂ego swojego 偶ycia. Oddaje wi臋c siebie Boskiemu Oblubie艅cowi, a to osobowe oddanie zmierza ku zjednoczeniu, kt贸re ma charakter czysto duchowy: przez dzia艂anie Ducha 艢wi臋tego staje si臋 ‹jednym duchem› z Chrystusem-Oblubie艅cem (por. 1 Kor 6,17)" (MD 20).

Jakie kryteria powinny spe艂nia膰 kobiety, kt贸re chc膮 zosta膰 konsekrowane jako dziewice?

Stolica Apostolska bardzo konkretnie okre艣la te kryteria, kt贸re musz膮 spe艂nia膰 kandydatki do stanu dziewic konsekrowanych, sprowadzaj膮c je do trzech:

馃尭 nigdy nie zawar艂y ma艂偶e艅stwa ani nie 偶y艂y w stanie przeciwnym czysto艣ci;
馃尭 wed艂ug og贸lnej opinii przez sw贸j wiek, roztropno艣膰 i obyczaje daj膮 r臋kojmi臋, 偶e wytrwaj膮 w 偶yciu czystym i po艣wi臋conym s艂u偶bie Ko艣cio艂owi i bli藕nim;
馃尭 zosta艂y dopuszczone do konsekracji przez biskupa ordynariusza.
Pierwszy z tych warunk贸w podkre艣la, 偶e tej konsekracji nie mog膮 przyj膮膰 wdowy i kobiety, kt贸re prowadzi艂y w spos贸b powszechnie znany styl 偶ycia przeciwny cnocie czysto艣ci. Z pewno艣ci膮 zauwa偶ymy, 偶e fizyczne dziewictwo, jak mog艂oby si臋 wydawa膰, nie jest wi臋c bezwzgl臋dnie koniecznie, by zosta膰 w艂膮czonym do stanu dziewic konsekrowanych. Istotne jest, 偶e kandydatki deklaruj膮 pragnienie dozgonnego 偶ycia w czysto艣ci w s艂u偶bie Bogu i Ko艣cio艂owi. Z kolei drugi warunek nie stawia ogranicze艅 wiekowych dla konsekracji dziewic, podkre艣la jednak konieczno艣膰 dojrza艂o艣ci osobowej i dojrza艂o艣ci w wierze, widocznych w 偶yciu kandydatek. Decyzja o ostatecznym dopuszczeniu do konsekracji, po gruntownym rozeznaniu, pozostawiona zostaje biskupowi ordynariuszowi. To on, jako odpowiedzialny za Ko艣ci贸艂 lokalny, zwykle przy pomocy przygotowanych do tego os贸b, otacza opiek膮 i duchow膮 pomoc膮 kobiety pragn膮ce zwi膮za膰 si臋 z Chrystusem i Ko艣cio艂em poprzez konsekracj臋 w艂膮czaj膮c膮 je w stan dziewic konsekrowanych. Wspomniane tu warunki maj膮 jednak charakter formalny. Nie mo偶na zapomnie膰, 偶e najwa偶niejsze jest powo艂anie do takiego stanu, pragnienie ca艂kowitego po艣wi臋cenia swego 偶ycia Bogu w czysto艣ci, gotowo艣膰 偶ycia radykalizmem ewangelicznym oraz s艂u偶ba drugiemu w zwyczajnych warunkach codziennego 偶ycia.

Co jest istot膮 偶ycia konsekrowanego?

Jak ju偶 wspomina艂em, w pierwszej chwili s艂owo «konsekracja» - po艣wi臋cenie - mo偶e sugerowa膰, 偶e inicjatywa pochodzi od cz艂owieka, i 偶e to «ja» si臋 po艣wi臋cam. W rzeczywisto艣ci jest zupe艂nie inaczej. Konsekracja wynika przede wszystkim z inicjatywy Bo偶ej; to B贸g mnie u艣wi臋ca w g艂臋bi mego bytu, czyni膮c uczestnikiem swojej 艣wi臋to艣ci. Inicjatorem i sprawc膮 konsekracji jest wi臋c B贸g, a nie cz艂owiek. Konsekracja z Boga bierze pocz膮tek, ale te偶 do Boga prowadzi. Jest ona nie tylko dzia艂aniem Boga, ale obejmuje r贸wnie偶 dzia艂anie cz艂owieka stanowi膮ce jego odpowied藕, tzn. oddanie si臋 cz艂owieka Bogu. Istot膮 tej odpowiedzi ze strony cz艂owieka, czyli istot膮 偶ycia konsekrowanego, jest nakierowanie ca艂ej swej egzystencji na Boga; B贸g staje si臋 dla osoby konsekrowanej jedyn膮 mi艂o艣ci膮 i jedynym celem 偶ycia, tak w wymiarze doczesnym, jak i wiecznym. Ma to zastosowanie do wszystkich os贸b konsekrowanych, zar贸wno zakonnych, jak i 艣wieckich. R贸偶nica ujawni si臋 dopiero w sposobie wyrazu i realizacji tej mi艂o艣ci.

Czyli ostatecznym celem jest B贸g…

Dla os贸b konsekrowanych B贸g Ojciec jest ostatecznym celem ich 偶ycia i dzia艂ania, gdy偶 偶ycie konsekrowane jest ca艂kowitym i wy艂膮cznym oddaniem si臋 Bogu. Wzorem dla nich jest zawsze Chrystus, kt贸ry by艂 konsekrowany Ojcu i po艣wi臋cony ludziom. St膮d to oddanie si臋 winno mie膰 charakter chrystyczny, tzn. tak wewn臋trznie jak zewn臋trznie winno by膰 przyj臋ciem sposobu, w jaki Chrystus prze偶ywa艂 swoje oddanie Ojcu. Og贸lnie oznacza to bycie autentycznym uczniem i na艣ladowc膮 Chrystusa. Chodzi tu "o oddanie si臋, kt贸rego B贸g pragnie, a na kt贸re cz艂owiek wierz膮cy si臋 godzi, i w艂a艣nie dlatego, 偶e chce ca艂kowicie i wy艂膮cznie nale偶e膰 do Boga" (PF 9), obiera zobowi膮zanie i praktyk臋 czysto艣ci. Taka konsekracja ma charakter pe艂ny, sta艂y, niepodzielny i ca艂kowity, cho膰 jest r贸偶na od konsekracji zakonnej. Wyra偶a si臋 ona przede wszystkim w oddaniu siebie i umi艂owaniu Boga niepodzielnym sercem. Konsekracja to r贸wnie偶 poddanie si臋 kierownictwu Ducha 艢wi臋tego. On staje si臋 Mistrzem na drodze 偶ycia duchowego rozwijaj膮cego si臋 w warunkach 艣wieckich.

Osoby konsekrowane 偶yj膮 w 艣wiecie, ale nie oznacza to "zamkni臋cia si臋 za murami"…

Ca艂kowite oddanie osoby konsekrowanej Bogu wyp艂ywa z faktu umi艂owania Boga nade wszystko i ponad wszystko (por. LG 44). Ta mi艂o艣膰 sprawia, 偶e osoba konsekrowana 偶yje i pracuje wy艂膮cznie dla Niego (cho膰 oczywi艣cie nie oznacza to, 偶e nie istnieje wtedy dla tego cz艂owieka i nie interesuje go nic poza Bogiem). Pe艂nia komunia z Bogiem stanowi istot臋 偶ycia konsekrowanego. Osoba konsekrowana przez oddanie si臋 Bogu stawia Boga na pierwszym miejscu w swoim 偶yciu w taki spos贸b, by On realnie kszta艂towa艂 jego codzienno艣膰, by艂 kryterium dla jej wybor贸w i dzia艂ania. To oddanie wymaga od niej pe艂nej dyspozycji wobec Boga oraz ca艂kowitego oderwania si臋 od wszystkiego, by szuka膰 jedynie spraw Boga i tego, co s艂u偶y Jego chwale i dobru Kr贸lestwa Bo偶ego. Dla 艣wieckiej osoby konsekrowanej B贸g staje si臋 jedynym i najwi臋kszym Bogactwem, jedynym Towarzyszem 偶ycia i absolutnym Panem oraz Tym, w kt贸rym mi艂uje wszelkie inne stworzenie. Ca艂kowity dar ze siebie samego jest przylgni臋ciem do Boga, przylgni臋ciem ca艂ej osoby, z jego duchowo艣ci膮, cielesno艣ci膮, uczuciami, zmys艂owo艣ci膮, do艣wiadczeniem, ca艂膮 jego histori膮 i odniesieniami do innych ludzi i spraw. Obejmuje ca艂膮 osob臋 ze wszystkimi jej zainteresowaniami, relacjami, we wszystkich sytuacjach i wyborach obecnych i przysz艂ych. To dar, kt贸ry oddaje do dyspozycji Bogu i 艣wiatu ca艂e istnienie i dzia艂anie cz艂owieka. Wszystko inne w tym wymiarze, jakkolwiek by艂oby wa偶ne i konieczne, staje si臋 drugorz臋dne.

Co jest celem takiego oddania si臋?

Chwa艂a Boga i s艂u偶ba Jego Kr贸lestwu, zar贸wno po艣r贸d rzeczywisto艣ci doczesnej, jak i w perspektywie wieczno艣ci. Jest to akt najwi臋kszego uwielbienia Boga, jaki mo偶e wykona膰 cz艂owiek oddaj膮c ho艂d swemu Stw贸rcy. Od tej chwili ju偶 nie tylko on sam i ca艂e jego 偶ycie nale偶膮 do Boga, ale wszystko, co czyni jest Jemu ofiarowane i - o ile jest dobrem - jest oddawaniem chwa艂y Bogu i s艂u偶b膮 w szerzeniu Jego Kr贸lestwa.

Jakie s膮 warunki realizacji 偶ycia konsekrowanego?

W uk艂adaniu w艂asnego 偶ycia dziewica konsekrowana idzie przede wszystkim za pragnieniem, by odpowiedzie膰 w pe艂ni i autentycznie na otrzymane powo艂anie, przyjmuj膮c w艂asn膮 sytuacj臋 rodzinn膮, zawodow膮 i eklezjaln膮 jako dar Bo偶y, miejsce u艣wi臋cenia i spotkania z bra膰mi. To prowadzi j膮 do rozpoznania stylu 偶ycia dla niej mo偶liwego i sprzyjaj膮cego. Konsekracja, z istoty swej, nie wymaga od niej 偶adnej zmiany zewn臋trznej: dziewica konsekrowana 偶yje ze swojej pracy, dba o sw贸j dom i normalne ludzkie relacje. Mieszka sama, z rodzin膮, z innymi konsekrowanymi dziewicami, czy te偶 jeszcze inaczej. Nie wymaga si臋 od niej szczeg贸lnych znak贸w, kt贸re by j膮 odr贸偶nia艂y (znakiem konsekracji jest zawsze obr膮czka, niekiedy dziewice konsekrowane u偶ywaj膮 te偶 welonu, ale jest to bardzo rzadkie i pozostawione do ich wyboru). Zewn臋trznie 偶yje stylem w艂a艣ciwym dla zwyczajnego 艣rodowiska spo艂eczno艣ci 艣wieckiej. W pewnej mierze nale偶y do jej charyzmatu dzielenie takiej "normalno艣ci" pozostaj膮c w艂膮czon膮 w 艣wiat. R贸wnocze艣nie w zwyczajnych okoliczno艣ciach 偶ycia oddaje ona Bogu na s艂u偶b臋 swoje osobiste uzdolnienia w spos贸b podpowiadany ka偶dej przez natchnienia Ducha 艣wi臋tego i odpowiednio do zalece艅 Ko艣cio艂a. Takie dzia艂anie jest gwarancj膮 wielkiej skuteczno艣ci ewangelicznej. Ten styl 偶ycia z biegiem czasu mo偶e ulega膰 zmianie, zale偶nie od okoliczno艣ci i wymaga艅.  呕yj膮c w 艣wiecie nie podlega 偶adnym specjalnym strukturom 偶ycia wsp贸lnotowego, a styl jej 偶ycia nie opiera si臋 na konstytucjach, regu艂ach czy statutach, kt贸re zak艂ada艂yby konieczno艣膰 wsp贸lnoty. Pos艂annictwo dziewic konsekrowanych zawsze ma charakter indywidualny. R贸wnie偶 sw贸j charyzmat 偶ycia konsekrowanego prze偶ywaj膮 nawi膮zuj膮c bezpo艣rednio do Ewangelii, bez nawi膮zywania do duchowo艣ci jakiego艣 za艂o偶yciela. Dziewice konsekrowane maj膮 jednak mo偶liwo艣膰 zrzeszania si臋, tworz膮c stowarzyszenia, kt贸rych statuty wymagaj膮 zatwierdzenia ze strony w艂adzy eklezjalnej. Zrzeszanie si臋 jest dopuszczone w celu "wierniejszego wype艂niania swego zamiaru oraz dla s艂u偶by Ko艣cio艂owi" (por. KPK, kan. 604 §2).

Dziewice konsekrowane po艣wi臋caj膮 si臋 Panu Bogu. Jaki wi臋c charakter powinno mie膰 takie 偶ycie?

Konsekracja i 艣lub dziewictwa w przypadku dziewic konsekrowanych nie powoduje r贸偶nic co do natury, stanu czy godno艣ci mi臋dzy 艣wieckimi osobami konsekrowanymi a "zwyk艂ymi" 艣wieckimi. Nie staj膮 si臋 oni lepszymi ani bardziej 艣wi臋tymi przez fakt konsekracji. Konsekracja nie oznacza w 偶aden spos贸b oddzielenia od stanu 艣wieckiego czy jego jakiejkolwiek modyfikacji. Specyfik膮 charyzmatu dziewictwa konsekrowanego jest "po艣lubienie"  Chrystusa. Jakkolwiek wszyscy chrze艣cijanie s膮 wszczepieni przez chrzest w misterium oblubie艅cze, jedynie dziewica konsekrowana jest nazywana oblubienic膮 Chrystusa, podobnie jak ca艂y Ko艣ci贸艂. Wyra偶enie "oblubienica Chrystusa" jest metafor膮, kt贸ra oddaje rzeczywisto艣膰 g艂臋bokiej komunii 艂aski, 偶ycia Bo偶ego i mi艂o艣ci, kt贸ra powstaje mi臋dzy Chrystusem a dziewic膮 po艣wi臋caj膮c膮 Bogu swoje dozgonne dziewictwo. W misterium oblubie艅czym Chrystusa i Ko艣cio艂a odnajduje ona sens swego powo艂ania: przyj膮膰 i odpowiedzie膰 na mi艂o艣膰 Boga w taki spos贸b, by w ka偶dym ge艣cie ujawnia艂o si臋 oddanie Ko艣cio艂a Chrystusowi. Konsekracja to, inaczej m贸wi膮c, tak偶e g艂臋bsze zobowi膮zanie si臋 do d膮偶enia do doskona艂o艣ci. Cho膰 dotyczy ono wszystkich, to jednak ma zastosowanie przede wszystkim w odniesieniu do os贸b konsekrowanych, kt贸re maj膮 dawa膰 艣wiadectwo i przyk艂ad tej 艣wi臋to艣ci (por. LG 39; VC 35). "D膮偶y膰 do 艣wi臋to艣ci - to synteza programu ka偶dego 偶ycia konsekrowanego" (VC 93). W艂a艣ciwo艣ci膮 艣wieckich os贸b konsekrowanych jest, 偶e swoje d膮偶enie do 艣wi臋to艣ci realizuj膮 w spos贸b wsp贸lny wszystkim 艣wieckim, tzn. nie oddzielaj膮c si臋 od 艣wiata, ale tkwi膮c w skomplikowanej rzeczywisto艣ci pracy, kultury, zawod贸w i r贸偶nego rodzaju s艂u偶by spo艂ecznej. Dotyczy to zar贸wno miejsca, jak i sposobu wype艂niania tego powo艂ania: realizuj膮 je nie tylko w 艣wiecie, ale i poprzez 艣wiat, tzn. przy pomocy 艣rodk贸w tego 艣wiata. Wymaga to zdolno艣ci odnajdywania - zar贸wno w ma艂ych, jak i wielkich wydarzeniach 艣wiata - obecno艣ci Chrystusa, kt贸ry idzie zawsze obok cz艂owieka. Wymaga to tak偶e sta艂ej uwagi na zbaw¬cze znaczenie codziennych wydarze艅, a偶eby mo偶na je by艂o interpretowa膰 w 艣wietle wiary i zasad chrze艣cija艅skich. 艢wiatu niczego tak bardzo dzi艣 nie potrzeba, jak 艣wi臋to艣ci. Ona stanowi konieczn膮 zapor臋 i odpowied藕 na wsp贸艂czesny sekularyzm (por. ChL 4). R贸wnie偶 Ko艣ci贸艂 potrzebuje takiej 艣wi臋to艣ci dla realizacji swej u艣wi臋caj膮cej misji i g艂oszenia Ewangelii po艣r贸d 艣wiata. St膮d wym贸g nowej gorliwo艣ci.

Matka Bo偶a jest wzorem dla dziewic konsekrowanych?

Aby uczy膰 si臋 odpowiada膰 na mi艂o艣膰 Chrystusa do Ko艣cio艂a dziewica konsekrowana patrzy na Maryj臋, T臋, kt贸ra w sobie stworzy艂a przestrze艅 i nada艂a form臋 oblubie艅czemu przymierzu mi臋dzy Bogiem a ludzko艣ci膮, staj膮c si臋 Matk膮 Chrystusa oraz tych, kt贸rzy w Duchu 艣wi臋tym odrodzeni zostaj膮 do 偶ycia w 艂asce. W taki spos贸b r贸wnie偶 dziewica odkrywa w Maryi spos贸b 偶ycia w wierze i wy艂膮cznej mi艂o艣ci dla Pana, staj膮c si臋 coraz bardziej s艂u偶ebnic膮 Pa艅sk膮.

Kt贸re spo艣r贸d zada艅 dziewic konsekrowanych jest najwa偶niejsze?

Mo偶na wi臋c powiedzie膰, 偶e jej pierwszorz臋dnym powo艂aniem jest bycie dla 艣wiata 偶ywym znakiem rzeczywisto艣ci nadprzyrodzonej, ca艂a natomiast dzia艂alno艣膰 jest nast臋pstwem tego i z tego wyp艂ywa. Nie tyle jest ona konsekrowana by "dzia艂a膰", co raczej by "by膰". Dla 艣rodowiska, w kt贸rym 偶yje i pracuje jest ona znakiem warto艣ci przekraczaj膮cych doczesno艣膰 i wskazuj膮cych na rzeczywisto艣膰 nadprzyrodzon膮. T臋 funkcj臋 znaku spe艂nia ona r贸wnie偶 wykonuj膮c prac臋 zawodow膮, tak偶e o charakterze typowo 艣wieckim, czy te偶 anga偶uj膮c si臋 w dzia艂alno艣膰 duszpastersk膮 b膮d藕 charytatywn膮 w ramach parafii czy diecezji. Jednak nie rodzaj pracy czy zaanga偶owania stanowi o istocie czy to偶samo艣ci jej 偶ycia i powo艂ania. Te sprowadzaj膮  si臋 do bycia znakiem i do uobecniania rzeczywisto艣ci nadprzyrodzonej. Wsp贸艂czesnemu cz艂owiekowi dziewica konsekrowana przybli偶a pragnienie Boga oraz ukazuje sposoby, przez kt贸re B贸g dzisiaj staje si臋 obecny w historii cz艂owieka ofiaruj膮c mu ci膮gle nowe okoliczno艣ci, sk艂aniaj膮ce, by przyj膮艂 ofert臋 偶ycia, kt贸re go zbawia.

Co nale偶y czyni膰, aby sprosta膰 temu zadaniu?

By sprosta膰 zadaniu najpierw sama stara si臋 czerpa膰 z pierwszego i koniecznego 藕r贸d艂a swej duchowo艣ci i swego 偶ycia chrze艣cija艅skiego jakim jest tajemnica Chrystusa prze偶ywana w liturgii. Dzi臋ki s艂uchaniu S艂owa Bo偶ego, sakramentom pojednania i Eucharystii, przestrzeni ciszy i osobistej modlitwy, wzrasta w kontemplacyjnym wymiarze i nabywa umiej臋tno艣ci odczytywania rzeczywisto艣ci w perspektywie Bo偶ych plan贸w. Celebruj膮c Liturgi臋 Godzin jednoczy si臋 z modlitw膮 Chrystusa w wychwalaniu Ojca oraz w modlitwie wstawienniczej dla zbawienia 艣wiata. Liturgia uczy j膮 偶y膰 w nieustannym zanurzeniu w 偶ycie trynitarne oraz ukierunkowuje eschatologicznie, w poszukiwaniu Kr贸lestwa Bo偶ego dla chwa艂y Ojca.

M贸wi si臋 nieraz o "duchowym macierzy艅stwie". Na czym polega p艂odno艣膰 dziewictwa konsekrowanego?

Konsekrowana dziewica do艣wiadcza czu艂ej i wy艂膮cznej mi艂o艣ci Chrystusa poprzez blisko艣膰 braci i si贸str. Po艣wi臋caj膮c si臋 im odkrywa wielko艣膰 mi艂o艣ci, jak膮 Ojciec przez Syna wylewa na ludzko艣膰 i od Niego uczy si臋 by膰 c贸rk膮 zrodzon膮 w wierze, siostr膮 dla kobiet i m臋偶czyzn jej czasu b臋d膮cych w drodze, matk膮 w po艣wi臋ceniu bez granic. Tu w艂a艣nie realizuje si臋 jej duchowa p艂odno艣膰 i duchowe macierzy艅stwo, kt贸re ma swe 藕r贸d艂o w jej oblubie艅czym zjednoczeniu z Chrystusem. Precyzyjnie ujmuje to Jan Pawe艂 II w Mulieris dignitatem: "Dziewictwo w znaczeniu ewangelicznym niesie z sob膮 rezygnacj臋 z ma艂偶e艅stwa, a wi臋c i z macierzy艅stwa w znaczeniu fizycznym. Jednak偶e rezygnacja z tego rodzaju macierzy艅stwa, kt贸ra bywa r贸wnie偶 i wielk膮 ofiar膮 dla serca kobiety, pozwala do艣wiadczy膰 macierzy艅stwa w innym znaczeniu: macierzy艅stwa «wedle Ducha» (por. Rz 8,4). Dziewictwo bowiem nie odbiera kobiecie jej przywilej贸w. Duchowe macierzy艅stwo przybiera wielorakie formy. W 偶yciu kobiet konsekrowanych […] mo偶e si臋 ono wyra偶a膰 jako troska o ludzi, zw艂aszcza najbardziej potrzebuj膮cych: o chorych, niepe艂nosprawnych, opuszczonych, sieroty, starc贸w, dzieci i m艂odzie偶, wi臋藕ni贸w i, og贸lnie bior膮c, ludzi z «marginesu». Kobieta konsekrowana odnajduje w ten spos贸b we wszystkich i w ka偶dym Oblubie艅ca, za ka偶dym razem innego, a przecie偶 tego samego, wedle Jego w艂asnych s艂贸w: «Wszystko, co uczynili艣cie jednemu z tych... Mnie艣cie uczynili» (Mt 25,40). Mi艂o艣膰 oblubie艅cza zawiera w sobie szczeg贸ln膮 gotowo艣膰 przeniesienia jej na wszystkich, kt贸rzy znajduj膮 si臋 w kr臋gu jej dzia艂ania. W ma艂偶e艅stwie gotowo艣膰 ta, chocia偶 otwarta na wszystkich, polega w szczeg贸lno艣ci na tej mi艂o艣ci, jak膮 rodzice obdarzaj膮 dzieci. W dziewictwie ta gotowo艣膰 jest otwarta na wszystkich ludzi, kt贸rych ogarnia mi艂o艣膰 Chrystusa-Oblubie艅ca" (n. 21). Mi艂o艣膰 dziewicy konsekrowanej nie jest wi臋c selektywna, ale ma charakter uniwersalny.

W czym wyra偶a si臋 "duchowe macierzy艅stwo"?

Duchowa p艂odno艣膰 wyra偶a si臋 jednak nie tylko przez czynne apostolstwo, ale tak偶e w modlitwie wstawienniczej zanoszonej do Boga w konkretnych intencjach Ko艣cio艂a i 艣wiata (por. OCV 16). Dzi臋ki takiej postawie, w porz膮dku duchowym staj臋 si臋 one matkami, gdy偶 wype艂niaj膮c wol臋 Ojca, przez swoj膮 mi艂o艣膰 przyczyniaj膮 si臋 do tego, 偶e niezliczone dzieci rodz膮 si臋 do 偶ycia w 艂asce lub to 偶ycie odzyskuj膮 (por. OCV 16). Jest to uczestnictwo w duchowej naturze p艂odno艣ci Ko艣cio艂a, jak r贸wnie偶 jej wyraz.

Jakie miejsce w Ko艣ciele zajmuj膮 dziewice konsekrowane?

Dziewictwo konsekrowane jest zakorzenione w Ko艣ciele. Jan Pawe艂 II spotykaj膮c si臋 z dziewicami konsekrowanymi podkre艣li艂 to bardzo mocno: "Kochajcie Ko艣ci贸艂 wasz膮 Matk臋. Poprzez uroczysty obrz臋d konsekracji, kt贸remu przewodniczy艂 biskup diecezjalny  otrzyma艂y艣cie od Ko艣cio艂a dar konsekracji. Jeste艣cie przeznaczone do s艂u偶by Ko艣cio艂owi. Powinny艣cie zawsze czu膰 si臋 silnie zwi膮zane z Ko艣cio艂em. Zgodnie z nauczaniem Ojc贸w, otrzymuj膮c od Pana "konsekracj臋 dziewictwa", dziewica staje si臋 widzialnym znakiem dziewiczo艣ci Ko艣cio艂a, narz臋dziem jego owocno艣ci i 艣wiadkiem jego wierno艣ci Chrystusowi. Dziewice s膮 tak偶e przypomnieniem o ukierunkowaniu Ko艣cio艂a ku dobrom przysz艂ym i napomnieniem, by o偶ywia膰 to eschatologiczne napi臋cie" (Jan Pawe艂 II do dziewic konsekrowanych, Niech Chrystus b臋dzie wasz膮 ca艂kowit膮 i wy艂膮czn膮 mi艂o艣ci膮). Ale precyzuje t臋 wi臋藕 jeszcze dok艂adniej w Vita consecrata: "Dziewice konsekrowane przez Biskupa 艂膮cz膮 si臋 szczeg贸ln膮 wi臋zi膮 z Ko艣cio艂em lokalnym, kt贸remu s艂u偶膮 z po艣wi臋ceniem, chocia偶 pozostaj膮 w 艣wiecie. 呕yj膮c osobno lub wesp贸艂 z innymi, s膮 szczeg贸lnym eschatologicznym wizerunkiem niebia艅skiej Oblubienicy i przysz艂ego 偶ycia, w kt贸rym Ko艣ci贸艂 zazna wreszcie pe艂ni mi艂o艣ci do Chrystusa - Oblubie艅ca"  (n. 7). Zakorzenienie i wi臋藕 z Ko艣cio艂em lokalnym stanowi膮 bowiem konstytutywny element tej formy 偶ycia. W konkretnej rzeczywisto艣ci Ko艣cio艂a dziewica konsekrowana szuka swego Oblubie艅ca, stanowi膮cego sens jej 偶ycia. Spotkanie z Nim staje si臋 faktem w艂a艣nie w tej cz膮stce Ko艣cio艂a, w kt贸rej 偶yje, przez kt贸ry jest karmiona  i kt贸remu si臋 po艣wi臋ca. Uznaje si臋 w艂膮czona w histori臋, w 偶yw膮 tradycj臋, w duchowo艣膰 swego Ko艣cio艂a, wychodz膮c naprzeciw jego pastoralnym wymaganiom i potrzebom. W nim s艂ucha S艂owa Bo偶ego, przyjmuje sakramenty, ofiarowuje swoj膮 modlitw臋, dzieli rado艣ci i trudy wsp贸艂braci, w dialogu wiary prze偶ywa komuni臋 z r贸偶nymi powo艂aniami.

___
殴r贸d艂o: deon.pl 
Fot.: pixabay.com/pl/  

Brak komentarzy:

Prze艣lij komentarz

Copyright © 2016 馃憫 Niedoskonala-ja.pl , Blogger